Wachten duurt lang

Wachten duurt lang, zeker als je het idee hebt dat je met je laatste krachten probeert jezelf vast te houden. Want toen ik al mijn moed bij elkaar had geschraapt en met virtuele steun van een vriendin volledig in paniek en huilend het IHT had gebeld kreeg ik te horen waar ik zo bang voor... Continue Reading →

Gevoelens

Het hebben van gevoelens kan erg verwarrend zijn, het ontbreken ervan echter ook. Als je in de pubertijd komt word je verliefd. Dit is blijkbaar de normaalste zaak van de wereld en hoort erbij. Ja toch? Verliefd, raar woord eigenlijk. Een verre liefde? Want dat is het niet, het gaat niet om een verre liefde... Continue Reading →

Zand

Als zand in mijn ogen.Het prikt,het brand,tranen blijven stromenZand in mijn ogen,tranen op mijn wang.Ik zou willen dat het stopt,de pijn maakt me bang.Tranen na traanvoel ik de leegte komen.Emoties gaan,tot er niks meer over is.Een grote leegte,een diep zwart gat.Niks wat over blijftbehalve pijn van wie ik ooit was.Een traan,een gedachte,een herinnering aan ooit.Wat... Continue Reading →

Ik kan het niet

Ik kan het niet, voor mij is het teveel en het lukt me gewoon niet. Oeps, auw, heb ik dat echt gezegd? Ja! Ik heb blijkbaar grenzen die ik al veel te lang verleg omdat anderen dat van me verwachten. Dat is een van de redenen dat ik keer op keer vast loop. Blijkbaar kan... Continue Reading →

De angst om te falen

De angst om te falen is zo groot dat ik nergens meer aan begin. Als ik ergens niet aan begin kan het namelijk ook niet mislukken. Deze hersenkronkel blijkt voor veel mensen erg lastig om te begrijpen. Ik volgde ooit een stressreductie training waarbij we na 2 bijeenkomsten tot de conclusie kwamen dat het beter... Continue Reading →

In de put

Ik schreef in mijn blog "Up" al eens schreef over mijn gevoel van depressie, leegheid en over hoe angst mijn leven soms kan beheersen. Toen ik deze blog vorige week las barstte ik in tranen uit. Ik was geraakt door mijn wanhoop. De wanhoop die ik toen had maar ook hoe herkenbaar de wanhoop ook... Continue Reading →

Bewust van een spiegel

Als mijn eestoornis meer opspeelt, ik meer moeite heb met eten en struggle ik met mijn zelfbeeld, dan word ik me vaak bewust van elke spiegel die ik tegen kom. Elke spiegel vermijd ik omdat ik niet constant opnieuw bewust wil zijn van mijn lichaam. Elke keer als ik mezelf zie haat ik mijn lichaam,... Continue Reading →

Dwang

Als niks meer lijkt te kloppen ga ik tellen om tenminste iets kloppend te maken. Tellen, tellen en nog eens tellen. Dwanghandelingen noemen ze dat. Ik heb wel meer dwanghandelingen maar het tellen is toch wel de ergste. Zeker als ik last heb van stress of spanning neemt deze dwanghandeling toe. Ik tel het aantal... Continue Reading →

Verpleging

Verpleging..... pfffff waar zou je toch zonder ze zijn. Tijdens elke opname weer waren er wel verpleegkundiges die letterlijk en figuurlijk mijn leven redde. Niet altijd fysiek, al hebben er ook wel redelijk wat verpleegkundiges mee naar de eerste hulp gemogen met me. Vaak ging het om tijd. Wie gaf je net dat beetje extra... Continue Reading →

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑