In de macht

Hoe hard ik ook probeer te vechten, ik lijk weer volledig in de macht te zijn van het tellen van kcal, het wegen van mijn eten en het afmeten van milliliters. Controle, niks meer dan controle, waar voorverpakt eten de key lijkt te zijn. Heel langzaam, zonder dat ik het zelf echt door had liep... Lees verder →

Thuis komen

Vandaag was het zover, de SIAD 2018 (self injury awareness day) bij Zebra voorlichting. Ik keek ernaar uit, eindelijk weer mijn zebra vriendinnetjes zien en kunnen knuffelen, wat had ik ze gemist! Raar eigenlijk, mensen die ik maar een paar keer heb gezien, sommigen zelfs maar 1 keer. En toch ben ik zo veel om... Lees verder →

Ik loop leeg

Ik loop leeg, mijn energie gaat 10x sneller op en lijkt zich niet aan te willen laten vullen. Hoe moet ik het beschrijven, er is lekkage lijkt het wel, mijn vat met energie loopt in een sneltreinvaart leeg. Vanochtend was ik om 8 uur wakker, stond ik op en lag ik na mijn gebruikelijke ochtendritueel... Lees verder →

Gevangen

Soms zit ik gevangen in mijn lichaam, hoe hard ik ook probeer de woorden uit mijn mond te persen er komt geen geluid uit. Ik probeer me te bewegen maar ik lijk te zijn begraven en zelfs de kleinste beweging kost te veel energie. Ik probeer het maar meer dan een rare trilling van mijn... Lees verder →

Daar zit ik dan

Daar zit ik dan, na maanden van onzekerheid waar ik heen zou gaan. De vraag of er überhaubt wel een passende plaats voor me zou zijn was al vaak in mijn  hoofd op gekomen. En toen die plaats eenmaal was gevonden wist ik niet hoe ik het ging redden, hoe ik het ging volhouden tot... Lees verder →

Eerlijk zijn

Eerlijk zijn, ik durf het niet. Elke keer weer besteden ze hier op de afdeling tijd aan me maar ik durf niet eerlijk te zijn, ik durf niet echt eerlijk te zijn. Ik durf niet te zeggen wat ik echt denk en hoe erg ik in de knoop zit en voel me daar schuldig over.... Lees verder →

Ik loop achter

Mijn informatieverwerking loopt achter. Het is nu zaterdag avond 22.45 uur. In mijn hoofd ben ik voor wat betreft alles wat er de laatste dagen is gebeurt blijven hangen bij woensdag middag 11.30 uur. Ik loop ondertussen dus al een paar dagen achter wat niet zo erg zou zijn als er niet heel wat was... Lees verder →

Alles stort in

Mijn wereld stort in elkaar en tranen van pijn, woede, verdriet en onmacht vinden een weg naar beneden. Ik houd ze niet tegen. Probeer ze niet tegen te houden, wil ze niet tegen houden. Ik ben te moe om er nog tegen te vechten. Zoals elke keer is komen de tranen zovlug die eerste traan... Lees verder →

Waarom (g)een opname?

Ik twijfel op dit moment heel erg of een opname wel verstandig is. Dit gaat over heel veel verschillende dingen en houd me behoorlijk bezig Een van de dingen is natuurlijk financieel. Als ik opgenomen ben werk ik niet en als ik niet werk heb ik geen/minder inkomen wat alles veel moeilijker maakt. Op afdelingen... Lees verder →

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑