In de put

Ik schreef in mijn blog “Up” al eens schreef over mijn gevoel van depressie, leegheid en over hoe angst mijn leven soms kan beheersen. Toen ik deze blog vorige week las barstte ik in tranen uit. Ik was geraakt door mijn wanhoop. De wanhoop die ik toen had maar ook hoe herkenbaar de wanhoop ook nu weer is.

Ik vind het momenteel moeilijk om woorden te geven aan mijn gevoel. Ik hoopte zo dat ik na dat diepe dal tijdes de opname echt weer kon gaan klimmen dat ik niet wil toegeven dat ik alweer diep in de put zit. Deze blog bracht mijn gevoel onder woorden, normaal zijn het de woorden van een ander die dit voor me doen, dit keer waren het mijn eigen woorden.

Wanhoop
Daar ben ik dan weer, op de bodem van de put, dat hoop ik altans. Ik weet dat er een kans is dat de bodem van de put onder me instort en ik nog verder naar beneden val. Leegte, niks dan leegte die gevoed word door angst en wanhoop. De angst en de wanhoop slokken alles op, laten geen ruimte voor iets anders. Ik word overmeesterd en weet niet hoe ik zelf de regie weer in handen kan krijgen. Heel af en toe haal ik ergens nog een beetje energie vandaan en doe ik weer een poging om weerstand te bieden. Heel even maar totdat ik weer machteloos terugval.

Nog voordat ik mezelf goed en wel overeind heb kunnen krijgen heeft de depressie me alweer laten vallen. Dan spartel ik even rond als een vis op het droge, probeer ik mezelf te hervinden en nestel ik me weer in die vertrouwde depressie. Vertrouwd maar nooit fijn. Fijn zal het nooit worden, maar vertrouwd is het in de loop der jaren zeker wel geworden.

jaloers
Soms ben ik wel wat jaloers op andere mensen. Jongeren die zo vrolijk fluitend door het leven gaan. Ouderen die beweren dat ik met mijn 24 jaar nog niks van de wereld weet wánt ik heb nog niks meegemaakt. Mensen die een chronische depressie hebben en hier (ogenblijkelijk?) zo goed mee kunnen leven. Daar kom ik dan aan, vechtend, worstelend. Keer op keer ga ik vol op mijn bek. Ik kan en wil het niet accepteren. Ik kan me niet neerleggen bij de uitspraak; misschien blijf je de rest van je leven suïcidaal.

Dát is geen leven!

4 thoughts on “In de put

Add yours

  1. lieve vlinder, ik lees even je woorden nog een keer. het raakt me natuurlijk. ik begrijp heel goed je woorden hier, alleen heb ik geen chronische depressie. dus ik kan je alleen maar steunen in de woorden die je schrijft. maar Lieve vlinder in ben wel chronisch ziek, en weet dat de zon wel kan gaan schijnen, als je goede en de juiste mensen rondom je blijft opzoeken en je goed laat begeleiden. lieve vlinder hou vol! ik steun je !

    Liked by 1 persoon

  2. Dit beschrijft weer precies wat ik ook voel. Elke keer die klote depressie die weer boven komt en je weer opslokt. En precies zoals je zegt, mij noemen ze chronisch suïcidaal met die woorden kan ik niet leven. Dat is geen leven!
    Lieve vlinder hoe hopeloos het ook klinkt, houd vast aan de lichtpuntjes ook al zie je die niet, houd je dan vast aan de momenten die de bodem van de put weer iets omhoog doen laten gaan. En ik weet echt theoretisch gezien o zo makkelijk praten, maar praktisch gezien o zo moeilijk.
    Houd vol lieve vlinder, houd vol

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: