Verpleging

Verpleging….. pfffff waar zou je toch zonder ze zijn. Tijdens elke opname weer waren er wel verpleegkundiges die letterlijk en figuurlijk mijn leven redde. Niet altijd fysiek, al hebben er ook wel redelijk wat verpleegkundiges mee naar de eerste hulp gemogen met me.

Vaak ging het om tijd. Wie gaf je net dat beetje extra tijd, net die extra tijd waardoor ik me weer wat beter voelde? Tijdens mijn eerste opname was er verpleging die de eerste weken dat ik niet mijn kamer af durfde me keer op keer uitnodigde. En nee, ik dacht niet dat het maar hun werk was, want dat 3 weken lang volhouden is lang. Degene die elke keer weer een praatje kwamen maken, even luisterden naar hoe ik me voelde maar dan ook wat langer bleven. Dat ik even niet alleen was.

Later werden het de nachten, nachten dat ik niet mocht en niet durfde te slapen. Dwang en drang gingen in mijn hoofd constant door, lieten geen ruimte voor rust en creëerden veel angst. Dan was het zó fijn als er iemand bij me kwam zitten in de nacht, de moeite nam me uit een dissociatie te halen en me weer op deze aarde zette. Dan was er even rust en soms, heel soms durfde ik dan zelfs in slaap te vallen, als zij even tegen de stemmen in gingen voor me.

Tijdens mijn 2e en 3e opname op de HIC (high intensive care) was er een verpleegkundige die ook zei, als we elkaar gewoon ooit op stal tegen waren gekomen waren we vriendinnen geworden. En dat klopte, nu mochten we niet samen naar de paarden ook al had ik dat soms het hardste nodig. Maar zij was wel degene die me keer op keer door de diepe dalen heen wist te helpen. Rondjes wandelen in de avond, praten over de paarden, me weer even mens voelen en niet alleen patiënt. Aan haar heb ik mijn leven in die laatste opname echt te danken gehad. Zo vaak als ze me op mijn kamer kwam opzoeken terwijl de rest op kantoor bezig was, even extra in de woonkamer kwam kijken als ze wist dat iemand een moeilijke avond had. Zonder zo’n verpleegkundige red je zo’n lange opname met zo’n diepe depressie met geen mogelijkheid. En het zouden er meer moeten zijn.

Ook vorige week was er een verpleegster, misschien was ze aan mij gekoppeld als persoonlijk begeleidster maar dat deed er voor mij niet toe, ze nam me even mee wandelen maar vooral, ze kwam keer op keer een praatje met me maken. Zouden ze zelf beseffen dat dat praatje voor mij echt een wereld van verschil maakt? Ze haalde me even uit mijn eenzaamheid en bracht me weer op de wereld.

Zonder bepaalde verpleegkundige was ik zowel fysiek als mentaal dood geweest. Ik zou het ze soms nog eens willen vertellen, ze eens willen bedanken. Niet voor het feit dat ik nog leef. Wel voor het feit dat ze dat leven wat draaglijker maakte in mijn donkere dagen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: