De lucht trekt dicht

Heel voorzichtig, heel zachtjes, met een hoop lawaai, trok gisteren de lucht dicht in mijn hoofd

Ik voelde het, ik zag het gebeuren maar kon er niks aan doen. Daar zit je dan. Te wachten op je ontslag van de opname, schuif je het daar maar op af. Maar ondertussen, diep vanbinnen weet ik dat het niet met het ontslag te maken heeft. Het heeft met thuiskomen te maken. Thuis, terug naar de situatie waarin het niet ging en het weer niet zal gaan. Thuis, waar ik weer het gevecht alleen aan zal moeten gaan.

Dit nummer kwam in me op, bracht ook weer tranen naar boven want ik weet dat ik mezelf ook dit keer weer heel bewust alleen heb gezet. Alleen, mijn eigen veiligheid. “Als er stormen waaien in je hoofd. En niemand doet wat ie je had beloofd.” En nee, ik geloof het niet en ga het ook niet geloven. Ik wil het niet meer geloven om vervolgens weer teleurgesteld te worden.

En nu probeer ik me vast te houden. Kijk de uren weg op de klok. 11 uur naar de apotheek, maar het word maar geen 11 uur. En nu het 11 uur is ben ik zo moe van het heen en weer rennen en het vechten dat ik niet meer kan. Ik kan niet meer naar de apotheek. Ik ben zo hard bezig geweest mijn hoofd boven water te houden dat ik niet heb opgemerkt dat mijn lichaam op gaf.

Slapen. Ik moet slapen. Een uurtje maar, misschien kan ik dan weer door, in ieder geval genoeg om straks te kunnen werken.

2 thoughts on “De lucht trekt dicht

Add yours

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: