De kunst van het ouder worden

De kunst van het ouder worden, of eigenlijk de kunst van het jarig zijn. Een kunst die ik duidelijk niet goed versta.

Het ouder worden op zich heb ik niet echt een probleem mee. Elke dag word je stukje bij beetje wat ouder. Je word langzaam maar zeker verder gevormd door het leven. Dat er dan 1 dag in het jaar in het teken moet staan van dit ouder worden, dat het gevierd moet worden, dat vind ik verschrikkelijk.

Aandacht
Het was voor mij namelijk zo: het hele jaar leek ik niet te bestaan behalve op mijn verjaardag. Dan kreeg ik een berg aandacht over me heen waar ik niet mee om kon gaan. Wilden ze daarmee de rest van het jaar goed maken? Misschien, werken deed het in ieder geval niet. Gelukkig was mijn zusje een paar dagen voor me jarig waardoor de familie al op haar verjaardag kwam.

Maar dan nog, er werd voor je gezongen en niemand die je ooit uit legde wat je moest doen tijdens het zingen dus stond ik daar maar te hopen dat de wereld verging. Cadeautjes uitpakken. Ook daarvan legde niemand je uit hoe je erop moest reageren. Wanneer pakte je een cadeautje nu eigenlijk uit? Wat zei je, hoe keek je, wat deed je er daarna mee? Zo veel vragen waar ik me al weken voor mijn verjaardag druk om kon maken.

Onvoorspelbaar
Ook een kinderfeestje. Drukte, prikkels, onvoorspelbaarheid. Ik móest van mama altijd bepaalde mensen uitnodigen waarbij ik bang was wat ze zouden doen en zouden zeggen. Zouden we op tijd zijn? Standaard antwoord; nee. Zou iedereen komen? Hoe wat waar en ooooh help zo veel vragen die ik niet kon beantwoorden.

Cijfers
En dan waren er de cijfers, de cijfers die aangaven hoe oud je was die veranderden. Nu moet ik sinds gisteren zeggen dat ik 24 ben en, geloof me, het kost me best een tijd om daaraan te wennen. Maar het ergste is dat het veranderen van zo’n cijfer onomkeerbaar is. Ik had als kind besloten dat ik nooit 2 cijfers zou worden. 1 cijfer nam voor mij al meer dan genoeg ruimte in. Ik wilde geen 2 cijfers hebben. Ik heb een rare logica/obsessie mer cijfers en ook in mijn leeftijd kwam die al jong terug. Het krijgen van 2 cijfers was mijn grootste nachtmerrie. Maar zoals jullie weten ben ik nu 24 en leef ik al 14 jaar lang in de dubbele cijfers. Het is me dus best hard mislukt om dit tegen te houden.

En waarom die cijfers? Waarom hechten we er zoveel waarde aan? En waarom is het voor mij zo verschrikkelijk beladen? Precies kom ik er denk ik nooit achter, zeker niet waarom het al op zo’n jonge leeftijd al zo was. Maar het is nu eenmaal zo, en soms kan ik me daar beter bij neerleggen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: